"SmaLL RooM"

“ทะเลสีดำ”   Lula & Paradox

: ทะเลสีดำ   ไม่มีแสงไฟ  มองไปข้างหน้า เธอกลัวหรือไม่

: ได้ยินเสียงเธอ จะกลัวอะไร จับมือฉันไว้ ฉันก็อบอุ่นหัวใจ

* : เธออาจเหน็บหนาวทุกคราวที่เจอะคลื่นลม

: ก็ห่มใจฉันด้วยความอบอุ่นของเธอ

: อาจมองไม่เห็นเส้นของขอบฟ้าไกล

: ยังมีแสงดวงดาวจะคอยนำทาง ให้เราก้าวไป

: เธอ....แน่ใจ ??

: ฉัน...แน่ใจ   ^^

**  : ทะเลสีดำ

: ไม่นานก็เช้า

: ค่ำคืนเหน็บหนาว

: จับมือฉันไว้

: ทะเลสีดำ

: ไม่ต้องหวั่นไหว

: จะทำเช่นไร

: กอดฉันไว้เธอ

: ทะเลสีดำ ทำให้ฉันกลัว อาจทำให้เธอ  นั่นต้องลำบาก

: ไม่เห็นเป็นไร  อย่าไปคิดมาก  มันคงไม่ยาก เพียงเธอจับมือฉัน

*********************

ฉันไม่ใช่....เจ้าหญิง

ฉันไม่ใช่.....นางฟ้า

และฉันไม่ใช่.....ดวงดาว

ฉันจึงไม่ต้องการ...เจ้าชาย

ฉันจึงไม่ต้องการ...เทวดา

และฉันไม่ต้องการ...ท้องฟ้า

สิ่งเหล่านั้น...ไม่จำเป็นต่อฉัน

ฉันเป็น...คนธรรมดา...

ฉันใช้เท้าเดิน..บนพื้นดิน

กินข้าวเท่าที่อิ่มได้...หนึ่งอิ่ม...ในหนึ่งมื้อ

มีเวลาในหนึ่งวัน.... เท่าๆกันกับคนอื่นๆ

มีเพียงสองมือ และหนึ่งใจ เช่นเดียวกับคนทั่วๆไป

ฉันต้องการแค่..คนธรรมดา...

ที่พร้อมจะใช้เท้าเดิน...ไปด้วยกัน..พร้อมๆกับฉัน

พร้อมจะกินข้าว อยู่กับฉัน ในวันที่เหนื่อยเหน็ดจากการงาน

มีเวลาให้ฉัน...พอๆ...กับที่....ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับเขา

และใช้สองมือกับหนึ่งใจ....ประคับประคองกันไปตลอดทาง

แต่วันนี้ฉันมอง ไม่เห็นอนาคตข้างหน้านั่นหรอก ....

ฉันมีก็ เพียงแค่ ..ความฝัน..อันโบยบิน...

ที่รอคอย...เธอ....ทำให้มันเป็น...ความจริง...

เธอค่อยๆ หยิบหนังสือ เล่มนั้น เล่มนี้ ออกมาปัดฝุ่น....

และสำหรับบางเล่มที่ถูกจัดวางไว้ ด้านบนสุด ดูเหมือนมันจะ

มีฝุ่นและคราบมากกว่าเล่มอื่นๆ.... เธอใช้ผ้าสะอาดถู เบาๆ..และเบาๆ

พลางคิดถึงช่วงหนึ่งที่เธอเคว้งๆคว้างๆ เหมือนมีพายุลูกใหญ่ๆ พัดเข้ามาในชีวิต

เธอใช้หนังสือพวกนี้เป็นเพื่อน..ในวันที่เหนื่อย ท้อ เศร้า และเหงากว่าปกติ..

จนถึงตอนนี้.. ถึงพายุพวกนั้นสงบไปนานมากแล้ว ...แต่กองหนังสือพวกนี้ 

ก็ยังเพิ่มปริมาณอยู่อย่างต่อเนื่อง...ตามแต่กำลังทรัพย์ จะเอื้ออำนวย

หากเดือนไหนเธอจับจ่ายและเดินเข้าร้านหนังสือบ่อยๆ...นั่นแสดงว่า

เดือนนั้นอาจต้องจำกัดและลดวงเงินในการใช้จ่ายด้านอื่น ลงอย่างละเล็ก

ละน้อย ...แต่เธอก็เต็มใจ  และพอใจเช่นนั้น

ในหนังสือทุกๆเล่มของเธอ จะมีร่องรอยไว้เตือนความจำ ถึงวันเวลาที่

ได้มาไว้ในครอบครอง..และบางทีชื่อเรื่องที่ปกหนังสือ ก็พอจะบ่งบอก

วันเวลา และความรู้สึกของเธอได้ลางๆ

  -บางเล่มได้มาในราคา....น่ารักๆ..

แต่อ่านแล้วกลับทำให้เธอรู้สึกอิ่มอก อิ่มใจไปอีกนาน....

  -บางเล่มเจ้าของร้านบอกว่า “มันเป็นตำหนินะ” ..

แต่เธอพอใจ ..“เอาเล่มนี้แหละค่ะ” ^^   

  -บางเล่ม ทำให้เธอหลงรัก  “หาดบ้านกรูด” เข้าอย่างจังทั้งๆ ที่

ไม่เคยไป..เธอแอบหวังเล็กๆว่าอยากไปเดินเล่นเงียบๆ ที่นั่นบ้าง

ในวันที่พระจันทร์สวยๆ ทะเลใสๆ ทรายขาวๆ ...กับใครสักคน

ในทุกๆเล่ม..เธอจัดแจงทำที่คั่นหนังสือเอง ด้วยกระดาษแข็ง

ลายเรียบๆ สีหวานๆ..มอบขอบด้วยเทปใสสี่ด้าน..แอบเว้นพื้นที่

ตรงกลางไว้สักหน่อย เพื่อเขียนชื่อหนังสือ และเผื่อไว้เขียน

โน้ตเล็กๆ หรือเลขหน้าที่ชอบ เก็บไว้

หนังสือหลายๆเล่ม ...เธอก็ได้มาจากการแนะนำ..บอกกล่าวของ

เพื่อนๆ พี่ๆ ที่นี่ ...เธอรู้สึก..อยากกล่าวขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆ..และ

พื้นที่ดีๆ ตรงนี้ ที่มีเรื่องราว มากมายให้ได้เก็บเกี่ยวเอาไปใช้..

ปัด กวาด เช็ดถู สะอ้านแล้ว  “เจ้าชายน้อย”  

ก็ถูกแยกออกจากกองหนังสือ.. เช่นเคย

“การเริ่มต้นสร้างความสัมพันธ์ ..การทำถูกให้เชื่อง ...

การรักษาระยะห่าง...รวมถึงนาทีแห่งการ

จากลา” และอื่นๆ อีกมากมาย

ดูเหมือนเธอต้องอ่านมันซ้ำ...อีกครั้ง...อีกครั้ง.... และ อีกครั้ง....

เธอนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย >>>

จะมีอะไรดีไปกว่าการนั่งนิ่งๆ ในที่เงียบๆ..ในวันที่คำถามต่างๆวนเวียน

วิ่งกันวุ่นวาย ในหัวสมอง... อยากหาคำตอบ....แต่ก็กลับรู้สึกเหนื่อยกับ

การทำอะไร ซ้ำๆ  กับเรื่องเดิมๆ .... รักๆ- เลิกๆ มาๆ- หายๆ  >>>

จดจำ -ลบลืม....  !!!!

เธอแอบหัวเราะเบาๆ...และยิ้มบางๆ  >>>

บางทีอาจเป็นเพราะ  ไม่รู้จะเริ่มต้นร้องไห้ หรือเสียใจ ให้กับเรื่องไหน

หรือให้กับใครก่อนดี     “เราหัวเราะ    เพราะเศร้าเกินกว่าจะร้องไห้”   

(Blog credit –ลมพัดใบไม้ไหว ~~*))  

ภาวะเช่นนั้น ...กำลังเกิดขึ้น !!!!

เขายังเหมือนเดิม....เธอก็ยังเหมือนเดิม  >>>

ย้อนอ่านบันทึกเล่มเก่า ...ระยะเวลาที่ผ่านมานาน  หลายต่อหลายปี  

ที่ดูเหมือนว่าจะเดินห่างกันเป็นเส้นขนาน...แต่เพ่งดูดีๆ สิ …ไม่น้อยครั้ง !!!!   

ที่มีเหตุให้ได้ผ่านมาพบกัน...และก็พบเพื่อผ่านกันไป  

ครั้งแล้ว ... ครั้งเล่า ...

และครั้งนี้   >>>

ก็เช่นเดียว กับ     “ครั้งแล้ว ครั้งเล่า.....”     

ที่ผ่านมา  ( _ __))”

เธอตัดสินใจลุกเดิน ออกจากที่หลบฝน... ...

ต่อให้ฝนจะตก พายุจะมา ...เธอยังจะต้องกลัวอะไรอีก...!!!

ในเมื่อหัวใจมันใกล้จะ  เป็นก้อนหิน ขึ้นไปทุกที...ทุกที....

- เธอเจอกับเขาอีกครั้งที่ป้ายรถเมล์ปากซอยบ้าน   หลังจากที่ครั้งแรก ทั้งคู่ได้พูดคุยกันแค่ชั่วระยะเวลาสั้นๆ  ตอนที่เขาแวะซื้อกาแฟที่ร้านกาแฟของเธอ สักเมื่ออาทิตย์ที่แร้ว

-เธอยืนครุ่นคิดพิจารณาอีกครั้ง ว่าอะไร ที่ทำให้คนสองคนได้มาเจอกันอีก โดยหากนับรวมช่วงที่ห่างๆหายๆ และไม่ได้คุยกันแล้วนั้น มันนานร่วมๆทศวรรษเลยทีเดียว !!!  ยังไม่ทันจะคิดอะไรต่อ !!!   ทั้งคู่ก็เดินขึ้นรถคันเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย !!!

-บนระยะทางสายสั้นๆ  เธอสังเกตสังกา เขาอย่างคร่าวๆ ... ลักษณะภายนอก  อากัปกิริยา  ท่าทาง  การพูดคุย  ทุกๆอย่างยังดูเหมือนเดิม ...ยังดูเหมือนเดิมจริงๆ ... แต่บนระยะทาง และระยะเวลาที่แสนจะน้อยนิดคงไม่พอที่จะบอกอะไรได้มากไปกว่าลักษณะทางกายภาพภายนอก และคำทักทายทั่วๆไป ของกันและกัน

-หากแต่ระยะทาง และระยะเวลาที่กำลังจะเริ่มขึ้น หลังจากที่เธอก้าวลงจากรถคันนี้ไปต่างหาก  ......ที่จะเป็นตัวบ่งบอกอนาคตและกำหนดทิศทางในวันข้างหน้า   ว่าจะเกิดขึ้นเหมือนเดิม  หรือจะเปลี่ยนแปลงไป ......จากสิบปีที่แล้ว !!!!

(_ _))”

-“เธอยังยืน..ยืนรออยู่ที่ป้ายรถ” ..... เพราะรู้สึกว่าที่นี่คงปลอดภัยดี..  ก็ จู่ๆหลังจากที่ก้าวลงจากรถเมล์ ฝนก็เทลงมายังกับฟ้ารั่ว ตกมารวดเร็วจนเธอยังไม่ทันตั้งตัว .... เธอลองยื่นมือออกไปรับน้ำฝนเป็นระยะ เพื่อทดสอบดูว่ามันจะไม่หนาวและเย็นจนเกินไปนัก  ถ้าเธอจะก้าวเดินออกไปเปียกฝนอีกครั้ง